Korišćenje plakata, letaka i drugog štampanog materijala u propagiranju političkih stavova, isticanju i "oglašavanju" kulturnih i drugih vrednosti, bilo je prisutno u celokupnom periodu postojanja Kraljevine Jugoslavije, sa stalnom tendencijom usavršavanja u svakom pogledu. Zastoj je evidentan samo u periodu 1929-1931 u kojem je bio suspendovan i rad političkih stranaka. Ipak, u poslednjem desetleću postojanja Kraljevine Jugoslavije propagandni način komunikacije sa javnošću, posebno sa političkim javnim mnenjem, beleži ubrzan i kvalitativan uspon. Naročito su Milan Stojadinović i njegov propagandni aparat koristili različite načine i sredstva da rezultate rada partije ili vlade kojima je Stojadinović rukovodio, učine sugestivnim, jasnim i razumljivim. U tom smislu, umesto deklarativnosti, neizvesnih obećanja i zamornih ideologizovanih obraćanja, na razgovetnim mestima koriste se činjenice, statističke i druge, kako bi se biračima nedvosmisleno pokazali rezultati, naročito u ekonomskoj i socijalnoj sferi.

U celini, međutim, sadržaji "vizuelne" štampane građe uglavnom su se kretali u tokovima retko dobrih, a uglavnom loših međunacionalnih odnosa, isticanja nacionalne folklorne i "junačke" tradicije, evropskih modernih tokova, ekonomsko-socijalnih kretanja, obespravljenosti pojedinih društvenih slojeva ili profesija, posebno kada je reč o političkom plakatu levo orijentisanih političkih stranka. Sadržaji su se poštapali književnim nasleđem, mislima naših i stranih znamenitih ljudi, prizivane su nacionalne istorijske ličnosti i bitke na koje se treba ugledati, druge države da bi se privredni i drugi uspesi poredili, moral nacionalni i internacionalni, pravda i nepravda, otkrivane ekonomske i druge afere, sve u prozi ili stihu, uz fotografiju, crtež ili karikaturu, prilagođeno uhu i duhu potencijalnog glasača, korisniku kulturnih dobara, imućnim slojevima, radniku ili seljaku.